Λόγια | Ο κόσμος τρελαίνεται

 monster1

Mα πιο πολύ τα κακομαθημένα όλων των ηλικιών που πάντα είχαν περισσότερα, αλλά ήθελαν κι άλλα, για να καλύψουν τα συναισθηματικά κενά που αφήνουν τα πολλά.  Ενήλικες, προσκολλημένοι σε μια παιδικότητα που εξοργίζει, με αντίληψη νηπιαγωγείου  και προβλήματα προνηπίου. Το αντιφατικό σχήμα που όσο λιγότερα σου λείπουν, τόσο περισσότερα ψάχνεις. Οι γεροντοκόρες (κι ας είναι σε σχέση) κάτω των 30 συναγωνίζονται τα συνομήλικα γεροντοπαλίκαρα στη μιζέρια και στην καταχνιά. Τα ακριβά ρούχα που ελλείψει γούστου φαίνονται τσίτια, γιατί όταν παίρνεις παραπάνω απ’ όσα χρειάζεσαι σου λείπει η δημιουργικότητα, η παραπέρα σκέψη, η άλλη μια αναπνοή που οξυγονώνει τον εγκέφαλο.

Ένας συνεχής συριγμός αγένειας και συναισθηματικής τσιγκουνιάς που τσακίζει νεύρα. Ένας αέρας άγραφης ανωτερότητας, που δε σου επιτρέπει να σκύψεις και να μαζέψεις κάτι που έπεσε από το διπλανό σου μπροστά στα πόδια σου για να του το επιστρέψεις.

Δεν είναι και δικό σου, στα τέτοια σου.

Που να σκύβεις τώρα. Άσε που δε μπορείς να σκύβεις (μόνο για να πηδηχτείς κι αυτό αν δεν νιώθεις πολλή βαρεμάρα, αφού δεν ξεβολεύεσαι ούτε στις πιο ξεγυμνωμένες σου στιγμές), γιατί αν ήξερες θα έσκυβες και μέσα σου. Να δεις τα σκοτάδια σου και να τα φωτίσεις με το φακό της διαύγειας που οδηγεί σε κάθαρση. Αλλά ούτε γυμνό μπορείς να δεις τον εαυτό σου. Θέλει πείσμα να αγαπήσεις το γυμνό σου, όταν δε στο έχει μάθει κανείς.

Αυτό- αγάπη. Αν την είχες θα την έκανες αντίλαλο.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις με επιτυχία είναι να κλαψουρίζεις, να αμπελοφιλοσοφείς, να βγάζεις γενικευμένα συμπεράσματα και  να δίνεις συμβουλές μπακάλικου. Οι ανύπαρκτοι ώμοι σου δε μπορούν να σηκώσουν ούτε το βάρος του κεφαλιού σου.

Βαρύ κι ας είναι άδειο.

Η σαράντα παρά που έφτιαξε σε ντεκαντάνς προάστιο σπίτι-παλάτι  για να αντισταθμίσει το κενό του κέντρου και το τσαλαπατημένο της πρεστίζ κλαίγεται γιατί της λείπει το εξτραδάκι της. Ο άνθρωπος που δεν έχει τσουρουφλιστεί έστω και λίγο φαίνεται.  Έχει βλέμμα αλλοπαρμένο, απαιτητικό, απροβλημάτιστο, χωρίς να ξέρει τι ακριβώς αξιώνει.

« Έστω και λίγο» σημαίνει βλέπω, μαθαίνω, εκτιμώ, ευχαριστώ  χωρίς απαραίτητα να χρειαστεί να τσαλαπατηθώ.

Η γλώσσα του κορμιού προλαβαίνει την άλλη του στόματος. Εκείνος που έχει δει το ταβάνι ανάποδα κουβαλάει κάθε εκατοστό κόπωσης και άκαιρης ρυτίδας πάνω του. Το φωνάζει.

Όχι από εμμονή κλάψας, αλλά γιατί η λαβωματιά δε σηκώνει υποκριτική τέχνη. Σε ξεπερνάει,σε προδίδει, σε εξαϋλώνει και μένει το ρούχο μόνο με το σώμα από μέσα, χωρίς σπλάχνα.

Θέλεις να αρχίσεις τα χαστούκια της αφύπνισης, αλλά μόνο το χέρι σου θα πονέσει. Αν έχεις μάγουλο που οι νευρικές του απολήξεις λειτουργούν αγγίζοντας μυαλό,  χαστούκια τρως μόνο και μόνο ως αυτόπτης μάρτυρας, όχι πάντα ως συμμετέχων. Αλλά όταν έχεις νεκρώσει από όλες τις αφηρημένες έννοιες και στέκεσαι με αγωνία στο πως θα ρετουσάρεις τη βιτρίνα του μαγαζιού σου,  έχεις ήδη αποδημήσει κι ας είσαι ακόμα εδώ για να μας υπενθυμίζεις ότι όσο λιγότερη σημασία σου δίνει κανείς, τόσο λιγότερα τσιγάρα κάνει.

Πηγή εικόνας christopherpoindexter

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s