Λόγια | Δύο. Καπλαντίζουμε το μπλε

blue-ceramics

Κυκλάδες. Ο αέρας υφεσιακός. Παίζουμε τους Βιγλάτορες του καλοκαιριού, αφού ο τόπος παραμονής μας δίνει και το όνομα και την εξουσία. Καθημερινή συμμόρφωση, αφού όλο και περισσότερο πείθομαι για το ότι ο καθένας έχει τη δική του μπογιά και βάζει το δικό του περίγραμμα, περνώντας το δύο και τρία χέρια.
«Face a la mer» των Blank and Jones και της Πάρου, «A la Folie» τουNyman και της Αντιπάρου, , «Γλυκιά Μαράτα» της Μένδρη και της Νάξου. Όταν επαναδιατυπώνει κανείς το ίδιο πράγμα με διαφορετικούς τρόπους, είναι πια κατανοητό ότι είτε το περιστέρι δεν έφτασε στον παραλήπτη, είτε ότι το περιστέρι έφτασε, αλλά ο παραλήπτης εκείνη την ώρα καθρεφτιζόταν. Αλλαγή πλεύσης.

Μια εγκυμονούσα κάνει βόλτες στην παραλία, μάλλον μια από τις τελευταίες πριν τη μητρότητα. Συστήνει τη θάλασσα στη δεύτερη καρδιά της. Ούτε λόγος για παιδιά, όταν χρειάζεται ρετούς το μέσα για να τολμήσει κανείς έστω να σκεφτεί να διαιωνιστεί.

Μια μεσήλικη γαλλίδα με το σκυλί της περπατάει γυμνόστηθη και ελεύθερη με ένα σακίδιο στην πλάτη και το χαίρεται που ο θηλυκός «Αζόρ» της τρελαίνεται για το νερό. Το παιδί-σκυλί. Το σκυλί- σύντροφος.

Νιώθω τα νησιά ζωντανά. Μεγαλώνουν ανθρώπινα. Ο Β.Αλεξάκης με το «Παρίσι- Αθήνα» μου επανασυστήνεται με γοητεία.

Στις διαφωνίες της βεράντας, τα ρινγκ έχουν ανύπαρκτο διαιτητή. Αναμετριέσαι με το πόσο καλά ξέρεις τον άλλο και καταλήγεις στο «καλά», χωρίς επιμηκύνσεις, αφήνοντας κάθε φορά τουλάχιστον μια εκδοχή λάθους. Σηκώνω την κλος φούστα και γίνεται ανεμοδείκτης. Προς τα κει θα φυσήξει απόλαυση.  Ανακάλυψα κάτι που μάλλον όλοι γνωρίζουν: ότι ο αέρας που φιλτράρεται μέσα από το στόμιο ενός ανοιχτού μπουκαλιού ή μέσα από ένα καλαμάκι μιμείται τον ήχο μικρότερων ή μεγαλύτερων βαποριών.

Υπάρχει κι άλλος ένας τρόπος να ακούσεις καράβι να περνά, αν τοποθετήσεις κάθετα στα χείλη σου το άνοιγμα μεταξύ μεγάλου και δεικτικού δακτύλου ξεφυσώντας  μακρόσυρτα τη συλλαβή «βου». Η μπουρού μια άλλη υπόθεση κινητού κύματος. Πολιτογραφείσαι θαλασσόλυκος, όταν εμπλέκεσαι στενά με τη θάλασσα;

Η Σοφία ξεχωρίζει τα τριαντάχρονα σεντόνια του ξενοδοχείου της από το «πιάσιμο», όταν τα παραλαμβάνει από το πλυντήριο. Η Πόπη βλέπει μπλε κοβαλτίου στο Κρητικό Πέλαγος. Εγώ πρωσικό μπλε, άρα βλέπουμε το ίδιο χρώμα. Το μυαλό ταξί, κάνει ολονύκτιες κούρσες. Ο αέρας της Πλάκας επιθετικός. Βαφτίσια στο μεγάφωνο του χωριού.

Κάποιος αποκτά «πρόσωπο» επονομαζόμενο, παράλληλα με την άγρα των βαρκάρηδων της Σπιναλόνγκας. Φτωχά αγγλικά, φτωχά ελληνικά, πολλή μαγκιά, πολλή φασαρία. Οι «καπετάνιοι» της στεριάς. Η Αγία Σοφία μαλακώνει την επιστροφή, με περισσότερη σοφία.

Εικόνα: Stuff Veronica Likes

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s