Λόγια | Χωρίς ταβάνι

stairs-pinterest

Ζωή και θάνατος χωρίς ταβάνι. Τρεις γυναίκες και ένας αρσενικός που παίρνει μαθήματα γυναικείου ρεαλισμού στο σπίτι, στο Χέμινγκγουαιη και τον Τρελό Πιερό (όχι του Γκοντάρ, της Αρμενοπούλου). Η συζήτηση γρατζουνάει τη ζωή και το θάνατο. Γέννα στο σπίτι ή στο νοσοκομείο? Πως επιλέγει μια γυναίκα να ζήσει τη «στιγμή» της; Από έναν απλό καφέ που έγινε μεσημεριανό, δεύτερος καφές και ποτό βρεθήκαμε η, η, εγώ και ο με πιάτα και ποτήρια. Οι συζητήσεις με δικούς σου πια ανθρώπους είναι όπως το αυγό μάτι που κάθε φορά που το πετάς στο τηγάνι έχει και άλλο σχήμα, αρκεί να μην το βάλεις σε τσέρκι για να το πλαισιώσεις.

Γιατί δε μοιάζει καθόλου ο απολογισμός με την απολογία; «Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, μαζέψτε το τραπέζι» είπε χρόνια πριν με σοφία ο Β., κάνοντας σε μια πρόταση απολογισμό μιας ζωής. Γιατί (και) αυτό είναι η ζωή: Ένα τραπέζι απ’ όπου επιλέγεις τι θα φας ή είσαι ικανός να εκτιμήσεις κάθε γεύση με ευγνωμοσύνη, αρκεί να νιώσεις χορτάτος, όταν σηκωθείς να «φύγεις».

Τα «δεν» που αλλάζουν όλο το νόημα μιας πρότασης και την ίδια την πρόθεση σου ή μια πληροφορία που αν παραληφθεί παραποιείται όλη η ουσία. Συζητήσεις για Θεό και επιστήμη. Για παρθενογένεση (;) σύμπαντος. Θα υποστηρίξω, ότι όλο αυτό το ανθρώπινο κουμάσι με τα παρελκόμενα του δε μπορεί να είναι προϊόν μορίων και σωματιδίων, κάποιο θεϊκό χέρι έβαλε μπρος τις μηχανές.

Οι θόρυβοι της αστικής γειτονιάς ειδησεογραφούν την επικαιρότητα της. Κι όλο αυτό είναι ζωή.

Ένα ηλεκτρικό πριόνι αφανίζει την οπίσθια οκταόροφη πρασιά, μηδενίζοντας το πράσινο, αλλά φωτίζοντας την κουζίνα (θυσιάστηκε ο Αείλανθος ο Υψηλότατος κοινώς “βρωμούσα” (η) και εγένετο φως). Στο απέναντι διατηρητέο θορυβώδεις παρεμβάσεις στο σπίτι του 3ου κι ελπίζω ότι ο όποιος interior εκσυγχρονισμός δε θα δημιουργήσει τέλος εποχής για το σπίτι. Το ασθενοφόρο διασχίζει με φόρα την Τσιμισκή κάνοντας μια σύντομη τομή στη φυσιολογική ροή του προγράμματος. Πείθω τον εαυτό μου για το ότι ακούω σειρήνα που σε λίγο θα υποδείξει ξανά τη ζωή. Τα πολεμικά αεροσκάφη παραμονές του Αγίου Δημητρίου, Πολιούχου της Θεσσαλονίκης και της Εθνικής Επετείου του Οκτωβρίου σπάνε (κατά παράδοση) με τρομακτικό τρόπο το φράγμα του ήχου της πόλης. Τρομακτικές πρόβες για όποιον το ακούει για πρώτη (ακόμη και δεύτερη φορά) και δεν είναι Σαλονικιός. Βγαίνουν οι γείτονες, που σπάνια ξεπορτίζουν στα μπαλκόνια, κοιτούν τον ουρανό και πιστεύεις ότι κάτι φοβερό έχει συμβεί, αλλά εκείνοι θέλουν απλά να θαυμάσουν το θέαμα. Και κάπως έτσι βλέπεις ποιοι είναι οι γείτονες σου. Συναρμολογείς φωνές που κατά καιρούς έχεις ακούσει με πρόσωπα. Σήμερα σκέφτηκα να πάρω τηλεβόα και να αρχίσω να φωνάζω στην πόλη, ότι τα πόδια πατούν όσο αντέχεται στο έδαφος για να έχουν μια ελάχιστη επαφή με την πραγματικότητα, αλλά το κεφάλι για να μεγαλουργεί πρέπει σίγουρα να κοιτάζει πέρα απ’ το ταβάνι.

(εικόνα: pinterest)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s