Λόγια | Κλισέ η θρησκεία;

blue domes in the village of Oia Santorini, the Cyclades, Greece

Αν θεωρείς ότι το να πιστεύεις σε ένα Θεό αποτελεί ένα από τα πιο βαρετά κλισέ, μπορείς να συνεχίσεις τη διαδρομή σου από εκεί που την άφησες. Χωρίς καμία διάθεση προσηλυτισμού. Πίστευε όπου θες. Αρκεί αυτό στο οποίο πιστεύεις να είναι ικανό να κρατήσει τα «κιλά» σου. Να έχει τη δυνατότητα να σε πάει πέρα από εκεί που πιστεύεις ότι δύνασαι να φτάσεις. Χωρίς καμία διάθεση αλαζονείας ή υπερδύναμης. Απλή διαπίστωση της μέχρι τώρα διαδρομής.

Για όσα ξεπερνούν και παραβιάζουν την αντοχή της ανθρώπινης φύσης σου. Για τα ασήκωτα. Γι αυτά που αισθάνεσαι ότι αν το μυρμήγκι σηκώνει το δεκαπλάσιο του βάρος, εσύ κουβαλάς το βάρος πολλών μυρμηγκιών μαζί. Η γιαγιά μου 35 χρόνια ψάλτρια και σχεδόν ζώντας μέσα στην εκκλησία, έλεγε συνέχεια δύο πράγματα: Το ένα ήταν ότι «το κρύο δε βρήκε άντρα» (δηλ. ότι ακόμα και οι άνδρες υποκύπτουν όταν κρυολογήσουν βαριά) και το άλλο ήταν ότι η «θρησκεία μας είναι ζωντανή».

Σε σχέση με το δεύτερο κάποια στιγμή κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε. Πριν από εκείνη τη στιγμή, απλά είχα μάθει να ακολουθώ χωρίς εξάρσεις την κληροδοτημένη εκ παραδόσεως  και εξ οικογενείας θρησκεία μου, αυτή που αναγραφόταν στην αστυνομική μου ταυτότητα. Αργότερα, όταν ο κλισεδιάρικα ανατρεπτικός χαρακτήρας της ζωής μου έδειξε ότι η ίδια η ζωή μπορεί να σου δείξει το αντίθετο της, το πήρα το μήνυμα.

Η θρησκεία σου όποια κι αν είναι αυτή, είναι πιο κοντά σου απ’ ότι νομίζεις. Ο εξανθρωπισμός του θείου και η ανάγκη προσέγγισης του κάνουν την προσευχή συζήτηση. Ανταποδοτικός διάλογος. Για άλλους αυθυποβολή, αλλά ας είναι.  Έχω τα τεκμήρια μου. Η προσευχή αλλάζει σε ψίθυρο κατά την επίκληση. Λες τα μυστικά σ’ εκείνο τ’ αυτί. Ο χώρος της εκκλησίας σου είναι ταμιευτήριο όπου κατατίθενται εσώψυχα. Κοιτάς ψηλά για να δεις μέσα από το αόρατο, αλλά απτό.

Αυτό που δε φαίνεται, αγγίζεται, βιώνεται. Κάποιος σε προσέχει. Όχι γιατί απλά τραβάς την προσοχή του. Προσευχή παρελήφθη. Στα σπίτια του θεού σου μπορείς να ακουμπήσεις και o νόμος της βαρύτητας αντιστρέφεται. Η βαρύτητα σου διοχετεύεται προς το θόλο. Οι ναΐσκοι της Θεσσαλονίκης – ισάριθμοι σχεδόν των εκκλησιών της- είναι  τα σημεία των δρόμων όπου αφήνεις κερί και παίρνεις φως .

Η παραλαβή- παράδοση, χωρίς ανταλλακτική θεώρηση, αλλά με μια ενσυνείδητη ανάγκη ευχαριστίας όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας. Ψυχοθεραπευτικό βλέμμα στο σώμα. Για όσους ψάχνουν «δωμάτιο με θέα» στο δρόμο, υπάρχουν πολλά για να φιλοξενηθούν. Να βγάλουν για λίγο την ψυχή τους από τη θέση της και να την παραλάβουν πιο αφράτη. Ακόμα και γι’ αυτό φιλώ στο στόμα τη Θεσσαλονίκη.

Όχι ότι δεν κουβαλάς μαζί με σένα το Θεό σου όπου κι αν βρίσκεσαι, αλλά υπάρχουν φορές που θέλεις να κάνεις μια κατ’ οίκον επίσκεψη. Οι θόλοι του υπεράνω, του αιωρούμενου που δεν έχει ταβάνι. Ο ουρανός σίγουρα δε σταματά εκεί, αλλά οριοθετείται για να ανταποκρίνεται στο ανθρώπινο σου. Για να βλέπεις ότι υπάρχει. Οι εικόνες δε σε κοιτούν στα μάτια όπως ίσως νομίζεις, αλλά πίσω από αυτά.

Τα μάτια που συμπαρίστανται και αγγίζουν. Πράξεις όχι συμπόνοιας, αλλά συνενοχής και συμμετοχής στα υπόγεια και στα πολυόροφα σου. Είναι ανθρώπινο να πιστεύεις κάπου από φόβο. Αλλά αυτός ο φόβος προέρχεται από την ανάγκη σου να προστατευτείς από τους δικούς σου φόβους, απ’ όσα δε βρίσκονται στα χέρια σου, αλλά σε άνωθεν αγκαλιά. Είναι επίσης γήινο να ανταποδίδεις το θαύμα που πήρες, με το δικό σου τρόπο.

Τάματα στα θαύματα. Ή τούμπαλιν.  Από τις πιο ακραίες, ανθρώπινες στιγμές είναι εκείνες που καλείς κοντά σου το Θεό σου για να σου απλώσει ένα- ένα τα δάχτυλα και μετά όλο του το σώμα για να ακουμπήσεις. Δύναμη για να κινήσεις βουνά σου δίνει μια πίστη-πείσμα. Όποια και αν είναι αυτή. Όταν η βενζίνη σου έχει στεγνώσει.

Σ’αρέσει – δε σ’ αρέσει είσαι θνητός. Το να πιστεύεις κάπου είναι κατανόηση και αποδοχή της θνητότητας σου. Αποδοχή των στιγμών που δεν ελέγχεις. Που όταν χάνεσαι κάποιος σε αναζητεί, σε βρίσκει, σε επαναφέρει. Ακόμα κι αν δεν πιστεύεις πουθενά, κάπου πιστεύεις. Σε σένα, στην τύχη σου ίσως, μέχρι να αντιληφθείς ότι η “μινιατούρα” σου σε σχέση με τον κόσμο γύρω σου, ναι είναι τεράστια αλλά παραμένει μίνι.

Εικόνα: Intrepid Travel

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s